Starting fresh...

Αλλαγή τοπίου....

Περισσότερες αιθεριότητες και λοιπές ονειροπολήσεις εδώ :

Αιθέρια...

Ποίηση..

Σήμερα είναι η Παγκόσμια ημέρα ποίησης..οπότε αποφάσισα να είμαι επετειακή..Βέβαια στην Ελλάδα θα είναι αφιερωμένη στον Οδυσσέα Ελύτη αλλά εμένα αυτές τις μέρες άλλος ποιητής με έχει κλέψει..Μιλάω για τον Ντίνο Χριστιανόπουλο

και ορίστε μερικοί στίχοι του που αγαπώ πολύ..

Ἑνὸς λεπτοῦ σιγή

Ἐσεῖς ποὺ βρήκατε τὸν ἄνθρωπά σας
κι ἔχετε ἕνα χέρι νὰ σᾶς σφίγγει τρυφερά,
ἕναν ὦμο ν᾿ ἀκουμπᾶτε τὴν πίκρα σας,
ἕνα κορμὶ νὰ ὑπερασπίζει τὴν ἔξαψή σας,

κοκκινίσατε ἄραγε γιὰ τὴν τόση εὐτυχία σας,
ἔστω καὶ μία φορά;
Εἴπατε νὰ κρατήσετε ἑνὸς λεπτοῦ σιγή
γιὰ τοὺς ἀπεγνωσμένους;

Ἐκεῖνοι ποὺ μᾶς παίδεψαν

Ἐκεῖνοι ποὺ μᾶς παίδεψαν βαραίνουν μέσα μας πιὸ πολύ,
ὅμως ἡ δική σου τρυφερότητα πόσο καιρὸ ἀκόμα θὰ βαστάξει;
Ὅ,τι μᾶς γλύκανε, τὸ ξέπλυνε ὁ χρόνος κι ἡ συναλλαγή,
ἐκεῖνοι ποὺ μᾶς χαμογέλασαν βουλιάξαν σὲ βαθιὰ πηγάδια
καὶ μείναν μόνο κεῖνοι ποὺ μᾶς πλήγωσαν,
ἐκεῖνοι ποὺ ἀρνήθηκαν νὰ τοὺς ὑποταχτοῦμε.
Ἐκεῖνοι ποὺ μᾶς παίδεψαν βαραίνουν πιὸ πολύ.

Σήμερα θα είναι μια ωραία μέρα...εαρινή ισημερία..άρα έχουμε ανοιξη και ποίηση..όλα καλά δηλαδη, ή όχι;

Σαν μικρό παιδι...

Επειδή έχω τις κλειστές μου και δεν ξέρω πως να γράψω αυτό που θέλω να γράψω..θα χρησιμοποιήσω τραγούδια...Καινούργιος Θανάσης..εξαιρετική ερμηνεία από Φώτη Σιώτα!

Αυτό μιλάει για σένα..

Υπάρχουν λόγια που θα ήθελες να τα είχες γράψει εσύ, υπάρχουν στίχοι που νομίζεις ότι ο στιχουργός ήρθε και αντέγραψε από το υποσυνείδητό σου..Μεγάλη μαγκιά αυτή. Λόγια σε βιβλία, σε ιστολογία, σε ταινίες, στίχοι σε τραγούδια και ποιήματα. Όλοι έχουμε ακούσει ένα τραγούδι και έχουμε πει : "Αυτό μιλάει για μένα"!

Υπάρχουν άτομα που μπαίνουν στη ζωή σου και ότι και να διαβάσεις ή ακούσεις νομίζεις πως μιλάνε για αυτά..για σένα κοντά τους.

Και υπάρχουν και άτομα που φεύγουν από σένα και τότε πάλι όλα τα τραγούδια λένε γι αυτά, και υπάρχουν σε κάθε ποίημα, υπάρχουν και στις ταινίες που βλέπεις και στα βιβλία που διαβάζεις..και ότι και να κάνεις είναι ακόμα εκεί..Και εσύ θα ήθελες να τους πεις "διάβασα αυτό, άκουσα αυτό και μιλάει για σένα..".
Αλλά δεν μπορείς γιατί οι γραμμές έχουν χαραχτεί και εσύ δεν επέτρεψες ποτέ στον εαυτό σου να τις περάσει..

"Οι ναυαγοί στεριά γυρεύουν

κι οι νυχτωμένοι την αυγή
ποιες φαντασίες σε μαγεύουν
και άλλο δεν πατάς στη γη
.....
..............
Μια μελωδία μεθυσμένη
παίζουν στο δρόμο οι μουσικοί
σαν έχεις πόρτα κλειδωμένη
πώς θες η άνοιξη να μπει"

Αυτο το τραγούδι μιλάει σε σένα για σένα....

*Οι στίχοι είναι του Άλκη Αλκαίου. Το τραγούδι λέγεται "Κόλλα λευκή" και είναι από το καινούργιο cd του Σωκράτη Μάλαμα

το καταφύγιο- Φοίβος Δεληβοριάς

Αγάπη μου κανείς δε σε σταμάτησε
Ήρθες εδώ κι η μέρα εκείνη κράτησε
Κι εσύ κι εγώ περάσαμε πολλά πριν απ'αυτό
Στο λάπτοπ του θανάτου το σκυφτό
Φιλιά κλεφτά
Και λέξεις που θυμίζανε λεφτά
Κάποτε θα μιλήσουμε γι'αυτά

Αγάπη μου, έχω εδώ ένα καταφύγιο
Που δε χτυπάει του χρόνου το μαστίγιο
Να'ρθεις εδώ, να κάτσεις και να κάνουμε παιδιά
Κι ύστερα θα σκεφτούμε για μετά
Υπάρχουν φράσεις που κανείς δεν τόλμησε να πει
Στα πλήκτρα μου ακουμπάω τη φράση αυτή

Αγάπη μου, η ζωή δεν καθορίζεται
Πρώτα την καίτε κι ύστερα τη βρίζετε
Μα εσύ κι εγώ περνάμε μια ζωή σ'ένα λεπτό
Κι ύστερα το χαρίζουμε κι αυτό
Δεν ξέρω πώς
Σε βλέπω κι όταν σβήνουμε το φως
Και θησαυρίζει ο κόσμος ο κρυφός

Deadline με έμφαση στο dead..

Κάμποσες μέρες μετά την Πρωτοχρονιά, τις ευχές του καινούργιου χρόνου και τα ηρωικά resolutions..Ο καινούριος χρόνος σαν να έχει παλιώσει πριν κλείσει καν μήνα..Τον συνηθίσαμε πια..Και τώρα τι;

Τώρα βρίσκομαι μπροστά στον μοναδικό άνδρα της ζωής μου που παρ'όλες τις δύσκολες στιγμές έχει σταθεί πιστός ακόλουθος. Ο Αλέκος, Αλεκούκος στις καλές μου και Παλιοαλέκος όταν μου κάνει το δύσκολο. Μιλάω φυσικά για τον Υπολογιστή μου. Τον δεύτερο που αγόρασα, γιατί ο πρώτος εκτός από κάποια θέματα με την μνήμη του ήταν και ξεδιάντροπος και πήγε και κλέφτηκε με αυτούς που μου διέρρηξαν το σπίτι στο 2ο έτος χωρίς να προβάλει καμία αντίσταση..Άστα!

Πάλι ξέφυγα όμως. Τι έλεγα; Α ναι είμαι μπροστά στον Αλέκο όσες περίπου ώρες είμαι ξύπνια την μέρα άντε βγάλε 2 ώρες που ξοδεύω στην κουζίνα.

Έχω τέσσερις εργασίες να τρέχουν και άλλες δύο που πρέπει να ολοκληρώσω και να εξηγήσω με μορφή μαθήματος. Δεν τα λες και απλά όλα αυτά. Και η θεματολογία ποικίλει! Τι προσομοίωση δικτύων με Cisco δρομολογητές, τι ελαχιστοποίηση λογικών συναρτήσεων, τι Matlab, τι UML, JAVA και VISUAL STUDIO!!!!Και φυσικά και Βάσεις Δεδομένων και Μαθηματικά! Απ' όλα έχω!
Και εντάξει φίλη πληρώνεσαι για αυτό πληρώνεσαι (που λένε και οι Τρύπες). Τι γίνεται όμως όταν έχεις και μια δική σου διπλωματική..και δεν έχεις καθόλου όρεξη και έμπνευση για ανάπτυξη στο κώδικα και έχεις κολλήσει και δεν και έχεις λεφτά (γιατί φυσικά και δεν σε έχουν πληρώσει); Τι γίνεται τότε; Που τα deadline πλησιάζουν απειλητικά και εσύ δεν έχεις σηκωμό το πρωί; Και όταν σηκώνεσαι δεν μπορείς με τίποτα μα με τίποτα να συγκεντρωθείς;
Δεν έχω απάντηση. Το λογικό και συνεπές πλάσμα που ήμουν κάποτε λέει στρώσου στο διάβασμα και άσε τις βλακείες και τις δικαιολογίες!Αχ που είναι άραγε η παλιά καλή Αιθέρια που καθόταν το βράδυ μετά από μια μέρα και 7ώρο και καπάκι φροντιστήρια να λύνει ασκήσεις Χημείας έτσι για εξάσκηση ε;Που ένα συνηθισμένο ευχάριστο Κυριακάτικο πρωί είχε καφέ και επίλυση ολοκληρωμάτων ;Που πήγε αυτό το φυτουκλάκι τώρα που το χρειάζομαι;εεεε? Γύρνα πίσω μικρή Αιθέρια!Νομίζω πως είναι πλέον εμφανές πως η ανάρτηση αυτή είναι ένα μικρό παραλήρημα Υπόσχομαι μια πιο συγκροτημένη ανάρτηση την επόμενη φορά..αν τα καταφέρω βέβαια..Επίσης χρωστάω μια ανάρτηση αφιέρωμα στον Αλέκο και σε όσα έχουμε περάσει μαζί! Τώρα φεύγω! Πάω να διαβάσω!!

Σωκράτη κάνε μας χάλια..

Κλασικές αξίες...Αγαπημένος καινούργιος Σωκράτης




Οι μύστες της ερήμου

Θαμπώσαν οι ανάσες μας στο τζάμι
κι εσύ μιλάς για χρόνια της αρμύρας
μπροστά σε αδειανά μπουκάλια μπύρας
με βλέμμα καρφωμένο στο ταβάνι

Έξω κυλάει της πόλης το ποτάμι
δε μου 'πες στα ταξίδια σου τι είδες
αν όπως πήγες γύρισες δεν πήγες
στου κόσμου το πολύχρωμο χαρμάνι

Δώσε μου την αρμύρα σου και πάρε τη βροχή μου
κι άκου τα λόγια που έλεγαν οι μύστες της ερήμου
φωτιά γυρεύει η φωτιά και η αγάπη πόνο
τον εαυτό σου δε θα βρεις αν δεν χαθείς στον κόσμο

Θαμπώσαν οι ανάσες μας το τζάμι
κι εσύ μ' ένα δαφνόφυλλο στα χείλη
πώς θα 'σαι πάντα λες σκιά μου φίλη
και στρίβεις μ' ένα αντίο στο λιμάνι

Έξω κυλάει της πόλης το ποτάμι
δε μου 'πες στα ταξίδια σου τι είδες
αν όπως πήγες γύρισες δεν πήγες
στου κόσμου το πολύχρωμο χαρμάνι

Δώσε μου την αρμύρα σου και πάρε τη βροχή μου
κι άκου τα λόγια που έλεγαν οι μύστες της ερήμου
φωτιά γυρεύει η φωτιά και η αγάπη πόνο
τον εαυτό σου δε θα βρεις αν δεν χαθείς στον κόσμο

Στίχοι : Άλκης Αλκαίος

----------------------
Το βίντεο είναι από youtube του χρήστη NKOSZ (πηγές ;-))

New Year's Revolutions...

... ή αλλιώς, New Year's resolutions. Επειδη εγώ δεν είμαι οργανωτικιά σαν την ιδιοκτήτρια του blog ετούτου (και το να γίνω δεν είναι στα resolutions μου), ιδού οι δικές μου υποσχέσεις για το σωτήριο έτος 2011 (ξέρεις, λόγω αυτής της βλακείας που νομίζουμε ότι επειδή άλλαξε η χρονιά κάτι έγινε, μωρέ χέστηκε η φοράδα στ' αλώνι, αυτό έγινε, αλλά λέμε τώρα), άνευ κατηγοριών και κατηγοριοποιήσεων.

Λοιπόν, το 2011 υπόσχομαι:

- Να πάρω πτυχίο! Διότι στο διάστημα 2001-2011 που εγώ "σπουδάζω", το κάποτε εννιάχρονο βαφτιστήρι μου κοντεύει να πάει φαντάρος, το broadband ήρθε στην Ελλάδα, περάσαμε από τη δισκέτα στο memory stick και από τα Nokia 3210 (εξαιρετική κατασκευή σου λέει, vintage του κερατά πλέον) στα i-phones και τα smartphones, η χώρα πέρασε από τη δραχμή στο ευρώ, έκανε ολυμπιακούς αγώνες, πήρε το ευρωπαϊκό, κέρδισε τη Eurovision, ακολούθησαν 8527898689 σκάνδαλα, μετά χρεωκοποήσαμε, ήρθε το ΔΝΤ, πήρε φωτιά ο κώλος μας γενικώς και... α ναι. Εγώ πτυχίο δεν πήρα!

- Να βρω δουλειά. Για προφανείς λόγους. Σοβαρά, προτίθεμαι ακόμα και να καθαρίσω σκάλες, μέγιστη υπέρβαση για μένα δεδομένου ότι τις δικές μου σκάλες ουδέποτε τις έχω καθαρίσει.

- Να πάρω δίπλωμα οδήγησης. Κι ας λέει η αιθέρια ότι σε αυτοκίνητο που οδηγώ αποκλείεται να μπει.

- Να χάσω όοολα μου τα περιττά κιλά και να γίνω μια θεά και να σκάσουν οι εχθροί μου και όλοι να με προσκυνάνε και να με ποθούν κολασμένα κι εγώ να μοιράζω χυλόπιτες και να τους οικτίρω που είναι απλώς κοινοί θνητοί. (ΟΚ δεν ξέρω αν θα γίνει ακριβώς έτσι, κυρίως γιατί δεν τα πάω καλά με τον οίκτο, αλλά βλέπουμε.)

- Να μείνω ξανά σε δικό μου σπίτι γιατί ειλικρινά, από μια ηλικία και πάνω, ακόμα κι αν έχεις τις καλύτερες σχέσεις με τους γονείς σου, η συμβίωση μαζί τους δεν παλεύεται. Και εγώ δεν έχω τις καλύτερες σχέσεις με τους γονείς μου.

- Να πάω γαμάτες καλοκαιρινές - και όχι μόνο - διακοπές, έστω κι αν δεν έχω λεφτά, δε με νοιάζει.

- Να βρω καινούργιους ανθρώπους, γιατί κάποια πράγματα δεν έχουν πλάκα αν δε γίνονται με παρέα. Και δυστυχώς, παρότι δεν έχω ακριβώς ξεμείνει από φίλους, από παρέα έχω ξεμείνει τελευταία. Επίσης, υπόσχομαι αν η αιθέρια δεν έρθει Αθήνα μόνη της, να τη φέρω εγώ με τη βία. :D

- Να ερωτευτώ. Ξέρω, δεν το παραγγέλνεις αυτό, απλώς γίνεται, όπως και με τις φιλίες άλλωστε. Αλλά αν δεν το θες αποκλείεται να γίνει. Ε εγώ το θέλω. Επίσης θέλω αν κολλήσω ενώ κάνει κρα πως I don't stand a chance, κάποια αιθέρια να μου φέρει κάτι βαρύ στο κεφάλι για να στρώσω.

- Να γίνω λιγότερο τεμπέλα με τα πράγματα που αγαπώ, να ξαναμάθω να αφοσιώνομαι στα όσα με εμπνέουν. Γενικά τείνω να είμαι περισσότερο άνθρωπος των ιδεών, να σκέφτομαι εικόνες, μουσικές, σενάρια, να λέω "για φαντάσου τι ωραία που θα ήταν αν", να λέω "θέλω να κάνω το x" και στο διά ταύτα να βαριέμαι να το κάνω και να μένω με τη χαρά της αρχικής ιδέας. Αλλά όσο καλή κι αν είναι μια αρχική ιδέα, κανείς δε θα μάθει τι ακριβώς είναι αυτό που έχεις στο κεφάλι σου, αν δεν έχεις την υπομονή και την επιμονή να προσπαθήσεις να το πραγματώσεις. Αποφασίζω λοιπόν να γίνω πιο... των έργων. Γιατί πολύ το άργησα.

Αυτά.... Συνήθως από αυτά που μας υποσχόμαστε στην αρχή, καταφέρνουμε τελικά πολύ λιγότερα. Γι' αυτό δεν ξέρω πόσα από τα "new year's resolutions" μου θα βγουν. Μου εύχομαι όμως, και το εύχομαι σε όλους, αυτή η χρονιά που έρχεται να χωρέσει μέσα της όσο πιο πολλή ζωή γίνεται. Να μην επιβιώσουμε απλά, να βιώσουμε. Πολύ.

...new year's resolutions!!!

Ναι ναι!Αυτό που διαβάσατε!!

Αποφάσεις ζωής για το νέο έτος!Το σωτήριο έτος 2011 βεβαίως βεβαίως!
Αποφασίσαμε με την Αιθεροβάμουσα να γράψει η καθεμία τις δικές της και στο τέλος του 2011 να κάνουμε έναν αυστηρό έλεγχο στο τι τελικά καταφέραμε...
Γιατί εντάξει καλά είναι να τα λες αλλά το τι κάνεις είναι αυτό που θα σου δώσει κάτι..Ό,τι και να είναι αυτό..

Λοιπόν ξεκινάω!Σε πρώτη φάση αποφάσισα να χωρίσω τα "resolutions" μου σε resolutions ουσίας, resolutions μείζονος και ελάσσονος σημασίας.
Παράδειγμα :
Να βρω δουλειά -->ουσίας
Να μην αναβάλλω συνέχεια τις υποχρώσεις μου -->μείζονος σημασίας
Να πάω γυμναστήριο --> ελάσσονος σημασίας
Πάμε λοιπόν!!

Ουσίας
1. Να βρω δουλειά
2. Να μετακομίσω Αθήνα
3. Να παραδώσω τη διπλωματική μου και να πάρω επιτέλους το μεταπτυχιακό μου

(Αυτά τα τρία ανήκουν στην κατηγορία ουσίας γιατί θα με βγάλουν από μια μεταβατική περίοδο, θα ολοκληρώσουν τη ζωή μου στην Πάτρα , τον κύκλο σπουδών μου στη Πάτρα και ελπίζω να σηματοδοτήσουν μια καινούργια σεζόν στη ζωή της Αιθέριας..)

Μείζονος σημασίας
1. Να μην αφήνω πράγματα και υποχρεώσεις για την τελευταία στιγμή..(Πόσος καιρός άραγε έχει μεσολαβήσει από τη στιγμή που κατάλαβα ότι δεν έχω λάβει το πτυχίο στα Αγγλικά μέχρι τη στιγμή που τηλεφώνησα στην Ελληνοαμερικανική ένωση; Πόσα κεφάλαια διπλωματικής μπορεί κανείς να βγάλει σε 1 μέρα; Ακριβώς!)
2.Να ζωγραφίζω πιο συχνά
3.Να διαβάζω βιβλία
4.Να πηγαίνω σινεμά και θέατρο ακόμα και μόνη μου (ναι είναι μείζονος για μένα αυτό , τρέχει τίποτα;)
5.Να αποφασίσω τι θέλω να είμαι (Αυτό αν δεν μας έκαιγε το οικονομικό θα ήταν ουσίας.άτιμη κρίση!!!)
6.Να βγω έξω. Τι που έξω; ΈΞΩ!
7.Να ερωτευτώ και πάλι.. και πάλι...και πάλι!"Μέχρι αίμα να βγει.." που λέει και ο Λαυρέντης.

Ελάσσονος σημασίας
1.Να χάσω 10 κιλά! (κλασσικό και αγαπημένο)
2.Να γυμνάζομαι
3.Να κάνω ποδήλατο όταν κατεβαίνω στο χωριό μου
4. Να ανανεώσω τη γκαρνταρόμπα μου (Πρέπει πρώτα να έχουμε ψιλοτακτοποιήσει το εργασιακό (βλ.οικονομικό) και τα της ενδοσκόπησης και αυτογνωσίας (βλ.προσωπικό στυλ))
5.Να βρω το τέλειο κόκκινο για τα μαλλιά μου!


Λοιπόν αυτά είχε να πει η Αιθέρια Ύπαρξη η οποία έχει αποφασίσει πως 2011 θα είναι εξαιρετικά τυχερό . Γιατί είναι τυχερό;
Το 11 είναι πρώτος αριθμός, και τους πρώτους αριθμους τους αγαπάμε.
Επίσης 2011-->2*11-->δηλαδή 4 άσσοι..και η τράπουλα είναι με το μέρος μας!
Και γιατί έτσι γουστάρει!!
Καλή χρονιά!!!Ευτυχισμένος ο Καινούργιος Πόνος (βλ.Σαββάπουλος)

Λυσσάρι!

Η αιθέρια έκανε τις ερωτήσεις, εγώ δίνω τις δικές μου απαντήσεις κι όποιον πάρει ο χάρος. Λοιπόν λοιπόν, έχουμε και λέμε:

1) Ο αυθορμητισμός από μόνος του ενέχει την ακρίβεια. Το να φέρεσαι εντελώς αυθόρμητα είναι το να είσαι ακριβώς ειλικρινής ως προς τη δεδομένη στιγμή. Τώρα είναι πάντα καλό αυτό; Ξέρει να το διαχειριστεί ο εκάστοτε άλλος; Αλλουνού παπά ευαγγέλιο!

2) Ειλικρινά, πώς μπορεί να ερωτευτείς χωρίς να αλλάξεις προτεραιότητες; Από εκεί που είσαι σόλο και έρχεται ο άλλος και σου ταράζει τα νερά, υποτίθεται ότι θα πεις "μπες καλέ μου στη θεσούλα που σου έχω φυλάξει στις προτεραιότητές μου"; Πού είναι το πάθος σε αυτό; Πού είναι η έμπνευση; Ερωτευόμαστε και ο κόσμος μας, καλώς ή κακώς, έστω και πρόσκαιρα, αλλάζει. Εκεί είναι το νόημα. Όποιος δεν το αντέχει, ας αφήσει το άθλημα για εκείνους που το αντέχουν.

3) Η γκρίνια είναι zoom in, η μελαγχολία είναι zoom out. Δηλαδή, γκρίνια είναι να εστιάζεις σε συγκεκριμένα (πρωτίστως ανούσια) πράγματα και να θυμώνεις ή να ενοχλείσαι με αυτά, μελαγχολία είναι κάτι να μην σου κολλάει σε ολόκληρο το πλάνο και να μην ξέρεις τι ακριβώς. Επίσης η μελαγχολία έχει μια, έστω μελοδραματική, "ποιητικότητα". Η γκρίνια πάλι είναι απλώς ενοχλητική. Πάντως εννοείται ότι η γκρίνια του ενός μπορεί να είναι η μελαγχολία του άλλου. Το θέμα είναι εσύ πού τραβάς τη γραμμή, για τη δική σου υποκειμενική αισθητική (και το δικό σου νευρικό σύστημα).

3) Mode κορόιδο είναι όταν έχεις δείγματα ότι η υπομονή σου δε θα ανταμειφθεί αλλά εσύ εκεί, επιμένεις να μην τα βλέπεις, ή να τα βλέπεις και να τα υποτιμάς. Γενικώς, όταν πρέπει να το πάρεις αλλιώς, αλλά εσύ εκεί, χτυπάς το ξεφάλι στον τοίχο περιμένοντας να πέσει ο τοίχος.

4) Γιατί είσαι γκαντέμω. Επίσης γιατί δεν τους πατάς πόδι (και δεν τους πατάς κάτω σαν χταπόδια) από την αρχή.

5) ΠΑΝΤΑ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ. Όχι υπερβολική, γιατί η υπεραισιοδοξία είναι η χειρότερη μορφή απαισιοδοξίας. Ενδεχομένως και μετανάστευση. ΜΟΝΟ ΚΑΚΟΜΟΙΡΑ ΜΟΥ, ΚΑΝΟΝΙΣΕ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΤΟΝ ΙΔΙΟ ΝΟΜΟ! Άιντε!

6) Εξαιρουμένης της περίπτωσης της αμνησίας ή της λοβοτομής, είναι μάλλον δύσκολο να ξεχάσεις το παρελθόν στ' αλήθεια. Απλά, όταν ξέρεις ότι η ανάμνηση ενός κομματιού του παρελθόντος σου μπορεί να σου γίνει τροχοπέδη με τον όποιο τρόπο, μπορεί να επιλέξεις να μην ανακαλείς και πολύ αυτή την ανάμνηση...Τώρα καλό είναι αυτό; Κακό είναι; Whatever works! Πάντως το να διαχειριστούμε το παρελθόν μας είναι έτσι κι αλλιώς μέρος της ωρίμανσής μας. Και ως γνωστόν η ωρίμανση θέλει χρόνο. Εδώ το κασέρι και θέλει κάτι μήνες να ωριμάσει. :p

7) Υπάρχουν τα αγαπημένα λάθη και τα λάθη που τα σκέφτεσαι και θυμώνεις. Προσπαθείς να πετάξεις τα δεύτερα, προκειμένου να ωριμάσεις, προσπαθείς να κρατήσεις τα πρώτα, προκειμένου να μη γεράσεις.

8) Εμπιστεύσου το ένστικτό σου. Όχι γιατί είναι αλάνθαστο (που δεν είναι, αλλιώς όλοι οι τζογαδόροι θα πλούτιζαν), αλλά γιατί στην τελική, όταν υποχωρεί η λογική μας, όταν θολώνει το αίσθημα μας, είμαστε το ένστικτό μας. Είναι θέμα ειλικρίνειας να το ακολουθήσουμε.

Χρόνια μας καλά και...καλά να μας μπει. Θα δεις, το 2011 θα είναι καλύτερο.

Αγαπημένο εορταστικό κλίμα!

Τρεις μέρες πριν τα Χριστούγεννα.που λέει και μια διαφήμιση..
Δεν ξέρω, δεν ξέρω! Νοιώθω και λίγο σα τον γέρο Σκρουτζ από την μία, από την άλλη θέλω να χωθώ στο τζάκι στο χωριό μου και να πίνω καφέ και να τρώω μελομακάρονα.

Πως το λένε τώρα αυτό; Δεν θέλω ρύζι και νερό θέλω νερό με ρύζι.
Ας πούμε, όταν άνοιξα τη σελίδα του blogger είχα ακριβώς στο μυαλό μου τι ήθελα να γράψω αλλά τώρα που γράφω δεν έχω ιδέα τι θέλω να πω..Θα θέσω όμως κάποια ερωτήματα που με απασχόλησαν έμμεσα η άμεσα.

Ακριβεια στα λεγόμενα και αυθόρμητος : Δύσκολος συνδυασμός ή όχι;
Έρωτας και προτεραιότητες: Όταν ερωτεύεσαι τις αλλάζεις;
Γκρίνια και μελαγχολική διάθεση: Που αρχίζει η μία και που τελειώνει η άλλη; Υπάρχει διαχωρισμός ή όταν έχει τις σκοτεινιές σου εσυ ειναι μεγαγχολική διάθεση και όταν ο άλλος ειναι γκρίνια;
Υπομονή και καρτερικότητα : Πότε περνάμε σε mode κορόιδο;
Επαγγελματισμός και φιλότιμο : Γιατι δεν τον βρίσκω στους συνεργάτες μου;
2010 Vs 2011 : Θα είναι καλύτερο το νέο έτος; Να ψηφίσω αισιοδοξία ή να ψηφίσω μετανάστευση;
Λήθη στο παρελθόν πίστη στο μέλλον : Πως γίνεται να πιστεύψεις στο μέλλον σου χωρίς να θυμάσαι και να βασίζεσαι στο παρελθόν σου;
Αγαπημένα λάθη και υπερβολές : Ποτέ ξανά ή και πάλι και πάλι .."μέχρι άιμα να βγει"΄;
Nα πάω και ας μου βγει και σε κακό; Η μήπως ο Παπάζογλου πρέπει να τιμωρηθεί παραδειγματικά για τον κόσμο που έχει πάρει στο λαιμό του!!
Έχω και άλλα...

Αλλά ας αφήσω λίγο στην άκρη τις απορίες και ας πιάσουμε τις ευχές!
Καλές γιορτές σε όλους όπως ο καθένα τις ορίζει με άτομα μου αγαπά!

Ανάρτηση χωρίς όνομα...

Δεν ξέρω τι να παίξω στα παιδιά..
Δεν ξέρω τι να γράψω στο ιστολόγιο μου κλπ κλπ...
Βασικά ξέρω τι να γράψω αλλά φοβάμαι πως άλλο ένα ερωτευμένο ποστ μπορεί να επιφέρει βαρύ βρισίδι από την επισκέπτρια και ενίοτε φιλοξενούμενη Αιθεροβάμουσα!

Είμαι σε φάση έμνευσης!Ζωγραφίζω και πάλι!Γράφω!Διαβάζω...Ακόυω μουσική, χαμογελώ στο δρόμο και στέλνω πρόστυχα μηνύματα!

Ψάχνω ακόμα για δουλειά, τα οικονομικά μου είναι σταθερά ανύπαρκτα, αγχώνομαι για το τι θα κάνω στη ζωή μου, στεναχωριέμαι για το που πάει αυτή η χώρα, εκνευρίζομαι όταν βλέπω τηλεόραση, βγαίνω για καφέ με τις φίλες μου..είμαι η ίδια.

Αλλά είμαι πιο πολύ ο εαυτός μου από ποτέ!

Καλή εβδομάδα σε όλους!Και μη ξεχνιόμαστε 12 μέρες για τα Χριστούγεννα!

Λόγια σκόρπια..

Ήξεραν πως
ηταν το ξαφνικό πάθος που τους ένωσε.
Όμως παρ'όλο που μια τέτοια βεβαιότητα
σε κάνει να νιώθεις όμορφα
η αβεβαιότητα είναι που σε συνταράζει.


Wislawa Szymborska
Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας

(Το διάβασα στο εσωτερικό του βιβλίου του Jimmy Liao "Separate Ways")

Έρωτας και tango...

Χορευόντας..
Πάνω στη φωτιά.
Δίπλα στο γκρεμό.
Χωρίς να ξέρεις τα βήματα.
Μόνος σου στο σκοτάδι.



Χορεύοντας..
Πάνω στις θάλασσες.
Δίπλα στα σύννεφα.
Ακολουθώντας ρυθμούς από αλλού φερμένους.
Χορέυοντας με πάθος
Χορεύοντας πρόσωπο με πρόσωπο
Ανάσες κοφτές
Ένα βήμα μπροστά και δύο πίσω


Δεν ξέρεις που είσαι
Φωτιά και θάλασσα
Γκρεμός και σύννεφα
Ρυθμοί και βήματα
Μόνος και μαζί

Γελάς και κλαις
Χαμογελάς και λυπάσαι

Χορεύεις και ερωτεύεσαι.

Επιστροφή στην πχιότητα

Μετά από τα σχόλια της ερωτοχτυπημένης και πχιοτικιάς αιθέριας, η οποία προφανώς δε δύναται να αντιληφθεί το μεγαλείο της Εφάρας, είπα να το γυρίσω κι εγώ στο πχιοτικό.



Άντε, για να μη λένε οι κακές οι γλώσσες ότι δεν έχω επίπεδο. :p

Merry Xmas!

Μετά από μακρά σιωπή στο ποιοτικό ετούτο blog, νιώθω την ανάγκη να επανέλθω με μια μικρή cult παρέμβαση.



Υ.Γ. Το παραδέχομαι, είναι "κλεμμένο" από αλλού. Αλλά είναι τόσο ανυπέρβλητο που δε μπόρεσα να του αντισταθώ. :p

Είναι πλέον ταυτισμένο...

Πίσω απ' το φως της μουσικής που ταξιδεύεις
είσαι ολόκληρη αργεντίνικο ταγκό
Και μήτε στ' όνειρό σου πια δε με γυρεύεις
όπως παλιά μ' ένα σκοπό χερουβικό

Και για τον κόσμο που μισείς δεν είμαι άλλος
Και για τον κόσμο που αγαπάς δεν είμαι αυτός
άλλοι νομίζανε πως ήμουνα μεγάλος
κι από σπουργίτι θα γινόμουνα αετός

Μες τα νεκρά τα καφενεία ρίχνει χιόνι
κι εγώ πενθώ την ερημιά ενός φιλιού
που σαν το ρούχο η αγάπη μας παλιώνει
κι είναι σαν ήχος χαλασμένου πιστολιού

Και για τον κόσμο που μισείς δεν είμαι άλλος
Και για τον κόσμο που αγαπάς δεν είμαι αυτός
άλλοι νομίζανε πως ήμουνα μεγάλος
κι από σπουργίτι θα γινόμουνα αετός

Και για τον κόσμο που μισείς δεν είμαι άλλος
Και για τον κόσμο που αγαπάς δεν είμαι αυτός
άλλοι νομίζανε πως ήμουνα μεγάλος
κι από σπουργίτι θα γινόμουνα αετό

Δεν είμαι άλλος
Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Πρώτη εκτέλεση: Χρήστος Θηβαίος

Ετσι Ξαφνικα...

Και ξαφνικά ο κυνισμός σου φεύγει από το παράθυρο..
Ενα κλικ και νιώθεις πεταλούδες
Ενα βλέμμα και ζαλιζεσαι
Ενα φιλί και χαμογελας όλη μέρα
Μια μελανιά που θέλεις να σε πονάει
Ένας άνθρωπος που σου υπενθυμίζει ποια είσαι
..και η ζωή αλλάζει απόχρωση έτσι ξαφνικά..

Go Go Barbie!

Αυτά είναι! Από τον Κεν και την πισίνα στο δυαδικό...(γιατί ως γνωστόν υπάρχουν 10 είδη ανθρώπων αυτοί που καταλαβαίνουν δυαδικό και αυτοί που δεν καταλαβαίνουν...).Το ροζ βέβαια σταθερή αξία!

Και μιας και είμαστε στο θέμα Computer Engineering το υπέρτατο για μένα :

Για πολύ καμένους λύτες!Αφιερωμένο στην Εύη από καρδιάς!!

Δεν έχω όρεξη για πολλά λόγια ακόμα!

Καλή εβδομάδα καμένοι, φυσιολογικοί, ceidαντες, bloggers, "Χαρούμενοι, άσχετοι,συνεπιβάτες μποέμ καλλιτέχνες, παιδιά με γραβάτες"[Γεράσιμος Ευαγγελάτος, Μποφίλιου Νατάσσα - Το μέτρημα, CD: Εισιτήρια διπλά (2010)] ( βιβλιογραφία Αιθεροβάμων βιβλιογραφία!!!)

I see your SQL and raise you....

...to JESS-Java-php-Javascript-mySQL, συν πολύ πολύ μπλα μπλα... μέσα σε 10 μέρες. Διότι τέτοιος άνθρωπος είμαι. Τη διπλωματική μου την πήρα πριν 4 χρόνια και αν μαζέψουμε όλο τον καθαρό χρόνο που έχω ασχοληθεί μαζί της, δε βγαίνουν ούτε 4 μήνες. Ένα έμπειρο σύστημα (διότι θέλω και τεχνητή νοημοσύνη τρομάρα μου), μια ιστοσελίδα και μια Βάση Δεδομένων περιμένουν τα μαγικά προγραμματιστικά μου χεράκια για να επικοινωνήσουν μεταξύ τους και συντονισμένα να απαντήσουν στον υποψήφιο χρήστη της επίδοξης web εφαρμογής μου, τι σχολή τριτοβάθμιας εκπαίδευσης του ταιριάζει. Ώρες ώρες σκέφτομαι την εφαρμογή να δουλεύει, να επιβεβαιώνω μέσω του ίδιου μου το ερωτηματολόγιου ότι όντως επέλεξα λάθος σχολή (αν και μεταξύ μας, όταν 9 χρόνια μετά δεν έχεις πτυχίο, όλο και κάτι ψυλλιάζεσαι), να γυρίζω πίσω στο χρόνο και να δηλώνω τις σχολές που μου πρέπουν.
Το δικό μου βούρλισμα για πτυχίο βέβαια, εκτός που δεν συνοδεύεται από χρηματική αμοιβή όπως τα έργα της φίλτατης αιθέριας, δε συνοδεύεται ούτε από γαστρονομικές ατασθαλίες. Πράγμα που σημαίνει όχι παραπάνω κιλά (έχουμε ήδη αρκετά από τα έτοιμα) και αυτό είναι καλό, αλλά και ταυτόχρονα νεύρα, νεύρα κι άλλα νεύρα, που καμία σοκολατίτσα δε θα κατευνάσει και κανένα πιτόγυρο δε θα ξεγελάσει. Η συμβίωση το τελευταίο εξάμηνο με τους γονείς επιδεινώνει την κατάσταση καθώς, ενώ η φίλη αιθέρια φυλάει το άγαλμα του Παλαιών Πατρών Γερμανού στα Ψηλαλώνια (αχ Ψηλαλώνια....) εγώ παρατηρώ μια βιονική οντότητα που ομοιάζει της μητέρας μου, πλην όμως το ένα της χέρι έχει αντικατασταθεί από ηλεκτρικό σκουπάκι (όπως τους πειρατές με το γάντζο περίπου), να μάχεται ανηλεώς τη σκόνη του σπιτιού μας, με παράπλευρη απώλεια τα τύμπανα των αφτιών όλων μας. Την ακουστική πανδαισία συμπληρώνουν οι καμπάνες της εκκλησίας που εδράζεται ακριβώς απέναντι από το ενάρετο και μέχρι εγκλήματος καθαρό σπιτικό μας, που για όσο δεν έχω δουλειά είμαι καταδικασμένη να είναι και ο χώρος διαβίωσής μου.
Από τα τρίσβαθα του γραφείου μου λοιπόν, όπου έχω ταμπουρωθεί αποφεύγοντας επιμελώς εξωτερικά γονικά ερεθίσματα, μόνο και μόνο για να αγχωθώ από τις υποχρεώσεις που άφησα και τώρα με εκδικούνται, έχω να δηλώσω: life is a bitch. Άλλους τους στέλνει στον Καύκασο, άλλους στην Κρήτη, άλλους στη μάνα τους, άλλους στα γραφεία του ΠΑΣΟΚ και άλλους τους αφήνει εκεί που ήταν. Το θέμα όμως δεν είναι ο χώρος. Το θέμα είναι η αλλαγή. Και αφού ως γνωστόν τα πάντα ρει (Ηράκλειτος, μην ξεχνάμε τη βιβλιογραφία), η αλλαγή είναι αναπόφευκτη. Θέλει δε θέλει θα 'ρθει, ή θα τη φέρουμε με νεκρούς χιλιάδες και τη Ζωντανίνα να δίνει το αίμα της. And that's a promise.

Υ.Γ. Το βιογραφικό φέιγ-βολάν μου φαίνεται εξαιρετική λύση. Μετά τις 20 του μήνα, λέω το ίδιο να κάνω κι εγώ. Έλα Αθήνα να μοιράζουμε μαζί.