Βυθίζομαι.....

Οι τοίχοι παγωμένοι
η πρωινή υγρασία
στα βάζα λόγια χθεσινά
ακόμα φρέσκα
Κι η ειρωνεία:
Τ' αγάθια πάντα πιο πολλά
από τα πέταλα
Αφήνω το κρεβάτι
και περπατάω στο νερό
Θεός εν ανεργία
μέχρι να φτάσω στο λουτρό
Βυθίζομαι

Κι έχω ένα μίσος πιο βαθύ απ΄ την αγάπη
κι έχω μια αγάπη πιο μεγάλη απ' το μίσος
Δεν προλαβαίνω να σκεφτώ τι πιο πολύ
δεν προλαβαίνω να σκεφτώ
με παρασέρνει το νερό
Βυθίζομαι

Λευκό παντού απλωμένο
πραγματική ηρεμία
Απ' το καυτό στο χλιαρό
μετά στο κρύο
Κι η ειρωνεία:
Τα δάκρυα μέσα στο βυθό
δεν έχουν νόημα
Κρατιέμαι απ' τη μορφή σου
κλείνω τα μάτια να σε δω
δε δίνεις παρουσία
μέχρι να φτάσω στο σαλόνι πνίγομαι

Κι έχω ένα μίσος πιο βαθύ απ' την αγάπη
κι έχω μια αγάπη πιο μεγάλη απ' το μίσος
Δεν προλαβαίνω να σκεφτώ τι πιο πολύ
δεν προλαβαίνω να σκεφτώ
με παρασέρνει το νερό
Βυθίζομαι

Περνάω στο σαλόνι
σε υποδέχομαι
και πνίγομαι

Στίχοι: Ευαγγελάτος Γεράσιμος
Μουσική: Καραμουρατίδης Θέμης

Ερμηνεία η θεά Νατάσσα...

Περί συναισθημάτων

Ντρέπομαι. Θυμώνω. Λυπάμαι (αν και δε φτάνει μάλλον το λυπάμαι).

- Επειδή στη χώρα μου οι άνθρωποι πεθαίνουν από μαλακίες ("μπάτσων"; "αναρχικών"; "προβοκατόρων"; "αφεντικών κεφαλαιοκρατών"; Επιεικώς χέστηκα).

- Επειδή όταν πεθαίνει κάποιος, τα ΜΜΕ λυμαίνονται με κανιβαλική χαρά το κουφάρι του και ασελγούν στο πένθος των ανθρώπων του, εν ονόματι "του συγκλονισμού" τους και "της ανάγκης για ενημέρωση".

- Επειδή οι βουλευτές μας αναγνωρίζουν ως βία μόνο αυτή που σκοτώνει ή άντε το λιγότερο τραυματίζει σοβαρά. Την κοινωνική βία, την οικονομική βία, την πολιτική βία του να στέκονται μπροστά σου απατεώνες και καταχραστές και να σου ζητάνε τα λεφτά σου για τα δικά τους κλεμμένα, την αποσιωπούν. Τη βία του εργοδότη που κλειδώνει τους υπαλλήλους του μέσα και δε δίνει μία για την ασφάλειά τους (πόσο μάλλον για το δικαίωμά τους να απεργήσουν ή να φύγουν 1-2 ώρες νωρίτερα δεδομένης της κατάστασης), δεν τη συζητάμε καν. Για να αξίζει η ζωή σου έστω και συμβολική ενός λεπτού σιγή στα έδρανα της Βουλής, πρέπει να πεθάνεις πρώτα.

- Επειδή υπήρξαν άνθρωποι τόσο στενόμυαλοι, τόσο κάφροι, τόσο θολωμένοι, που δεν κόλωσαν να σκοτώσουν, έστω και κατά λάθος. Επειδή υπήρχαν ανθρωποειδή δίποδα που πέταγαν πέτρες στα πυροσβεστικά - γιατί;; Τι διάολο "εξουσία" είναι η πυροσβεστική που αξίζει να λιθοβοληθεί; Επειδή υπήρξαν άνθρωποι που, πριν μαθευτεί ότι υπάρχουν νεκροί, έστω και προστιγμήν σκέφτηκαν "καλά να πάθουν οι απεργοσπάστες". Γιατί πλέον έχουμε μπει ο καθένας στα κουτάκια του, "αγωνιστές", "απεργοσπάστες", "αριστεροί", "δεξιοί" και δεν ξέρω τι, και η απλή αλήθεια ότι είμαστε όλοι άνθρωποι και οι ζωές μας αξίζουν ολονών το ίδιο μας έχει διαφύγει. Επειδή εν ονόματι της όποιας ιδεολογίας, του όποιου συμφέροντος ή του όποιου βολέματος, έχουμε γίνει πια περισσότερο ή λιγότερο βίαιοι και ανθρωποφάγοι.

- Επειδή τα νέα με βρήκαν στη βολή του σπιτιού μου, κάπου μεταξύ τοστ, καφέ και facebook.

- Επειδή δυο μέρες μετά και πριν καλά καλά γίνουν οι κηδείες των νεκρών, το ενδιαφέρον μας είναι ξανά στα εσωκομματικά ξεκανινιάσματα κάτι τύπων που, στο κάτω κάτω της γραφής, όλοι μαζί μας έχουν βουλιάξει, ασχέτως του ποιοι κάνουν κομματική παρέα με ποιους.

- Γιατί ζω σ' αυτή τη γαμωχώρα που μας έχει αποχαυνώσει όλους, λιγότερο ή περισσότερο, και ο μόνος τρόπος να βγαίνουμε από την αποχαύνωσή μας πού και πού είναι να πεθαίνει ο κόσμος.

- Γιατί βλέπω τόσο πολλά που θα ήθελα να αλλάξουν, αλλά κανένα τρόπο για να αλλάξουν στ' αλήθεια.

Θέλω να φύγω. Να πάω σε μια χώρα που θα με σέβεται, μήπως μπορέσω να τη σεβαστώ κι εγώ. Σε μια χώρα που να μη με κάνει να λέω "να καεί το μπουρδέλο η Βουλή" και να το εννοώ.

Hi και bye

Έτσι είπα να περάσω, για ένα ξεσκόνισμα, ένα ξαράχνιασμα βρε αδερφέ. Και για μια δήλωση: Η αιθεροβάμων λέει έτσι για αλλαγή να αρχίσει να πατάει στη γη. Γιατί καλά τα συννεφάκια, αλλά όταν πέσεις και φας τα μούτρα σου, μέχρι την επόμενη πτήση χρειάζεσαι λίγο χρόνο βρε αδερφέ. Τώρα, θα μου κάτσει, δε θα μου κάτσει το εγχείρημα, δεν ξέρω. Αυτά... Άντε αιθέρια, ξύπνα! Πες κι εσύ τίποτα!

Ο ακροβάτης...

"Για ιδέστε όλοι τον ακροβάτη που τραμπαλίζεται

για ιδέστε όλοι τον ξενομπάτη πως δε ζαλίζεται

Για ιδέστε τον ακροβάτη που κι όταν πέφτει γελά

και ποτέ δε κλαίει, ποτέ δε κλαίει"

Μια συνεχή ακροβασία η ζωή μας, να κρατήσουμε την ισορροπία, να μην πέσουμε, να μην γείρουμε προς την λάθος μεριά, να μη γείρουμε προς καμία πλευρα. Να είμαστε μετρημένοι.

Οποιαδήποτε τυχαία, αυθόρμητη κίνηση μπορεί να χαλάσει τα πάντα...και να πέσουμε. Και αλοίμονο η ισορροπία θα χαθεί ή έτσι νομίζουμε..

ΔΕΝ με νοιάζει, δεν θέλω. Βαρέθηκα. Θέλω να πέσω. Και μετά βλέπουμε. Μπορεί και να μάθω να πετάω.

...ας δούμε και την άλλη πλευρά του φεγγαριού...

"Για ιδέστε όλοι δέστε και μένα άλλο δε ζητώ

που χω στους ώμους φτερά σπασμένα και ακροβατώ"

Τραγούδι : Ο ακροβάτης

Στίχοι : Δημήτρης Αποστολάκης

"... πολύ νέος για να ξέρω να τ' αγαπώ."

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΟΓΔΟΟ

Έμαθα πολύ γρήγορα να ξεχωρίζω αυτό το λουλούδι. Πάνω στον πλανήτη του μικρού πρίγκιπα, υπήρχαν πάντα πολύ απλά λουλουδάκια, στολισμένα με μια μονάχα σειρά από πέταλα και που δεν έπιαναν και πολύ τόπο και που δεν ενοχλούσαν κανένα. Ένα πρωινό ξεπηδούσαν ανάμεσα στο χορτάρι κι ύστερα χάνονταν το βράδυ.

Μα κείνο εκεί το λουλούδι είχε φυτρώσει μια μέρα, από ένα σπόρο φερμένο κανείς δεν ξέρει από πού, κι ο μικρός πρίγκιπας το είχε παρακολουθήσει από πολύ κοντά αυτό το κλωναράκι που καθόλου δεν έμοιαζε με τ' άλλα κλωναράκια. Θα μπορούσε να 'ναι ένα καινούριο είδος μπαομπάμπ.

Μα το δεντράκι γρήγορα σταμάτησε να ψηλώνει, άρχισε μάλιστα να ετοιμάζεται να πετάξει λουλούδι. Ο μικρός πρίγκιπας που το παρακολουθούσε συνέχεια κι έβλεπε να βγαίνει ένα τεράστιο μπουμπούκι, ένιωθε πως θα πετιόταν κάτι θαυμαστό, μα το λουλούδι δεν σταματούσε να ετοιμάζεται για να γίνει όμορφο, προφυλαγμένο από το πράσινο δωματιάκι του. Με πολύ προσοχή, διάλεγε τα χρώματά του. Ντυνόταν χωρίς βιασύνη. Ταίριαζε ένα-ένα τα πέταλά του. Δεν θα 'θελε να παρουσιαστεί τσαλακωμένο όπως οι παπαρούνες. Δεν ήθελε να παρουσιαστεί παρά μονάχα μέσα στην τέλεια ακτινοβολία της ομορφιάς του. Ε! ναι! Ήταν πολύ φιλάρεσκο, ήθελε ν' αρέσει! Ο μυστηριώδης στολισμός του είχε κρατήσει, λοιπόν, μέρες και μέρες. Κι ύστερα, να που ένα πρωί, ακριβώς τη ώρα που έβγαινε ο ήλιος, έκανε την εμφάνισή του.

Και τότε το λουλούδι, που τόσο με ακρίβεια είχε δουλέψει, είπε καθώς χασμουριόταν:

- Αχ! μόλις ξύπνησα... Σας ζητάω συγνώμη... Είμαι ακόμη αχτένιστη...

Τότε ο μικρός πρίγκιπας δεν μπόρεσε να συγκρατήσει το θαυμασμό του:

- Πόσο όμορφο είσαι!

- Δεν είναι έτσι; απάντησε ψιθυριστά το λουλούδι. Κι έχω γεννηθεί την ίδια στιγμή που γεννήθηκε κι ο ήλιος...

Ο μικρός πρίγκιπας κατάλαβε πως ήταν λίγο ξιπασμένο, όμως ήταν και τόσο γοητευτικό!

- Νομίζω ότι είναι η ώρα για το πρόγευμα, πρόσθεσε αμέσως μετά, θα 'χετε την καλοσύνη να με σκεφτείτε...

Κι ο μικρός πρίγκιπας πολύ μπερδεμένος, αφού έφερε ένα ποτιστήρι με δροσερό νερό, περιποιήθηκε το λουλούδι.

Έτσι πολύ γρήγορα άρχισε να τον στενοχωρεί με την κάπως ύποπτη ματαιοδοξία του.

Μια μέρα, σαν παράδειγμα, καθώς μιλούσε για τα τέσσερα αγκάθια του, είχε πει στον μικρό πρίγκιπα:

- Μπορεί να 'ρθουν οι τίγρεις, με τα νύχια τους!

- Δεν υπάρχουν τίγρεις στον πλανήτη μου, παρατήρησε ο μικρός πρίγκιπας, κι έπειτα οι τίγρεις δεν τρώνε χορτάρι.

- Εγώ δεν είμαι χορτάρι, είχε απαντήσει ψιθυριστά το λουλούδι.

- Συγχωρείστε με...

- Καθόλου δεν με φοβίζουν ο τίγρεις, μα με τρομάζουν τα ρεύματα του αέρα... Δεν έχετε κάποιο παραβάν;

«Την τρομάζουν τα ρεύματα του αέρα... δεν είναι κάτι που φέρνει τύχη σ' ένα φυτό», είχε παρατηρήσει ο μικρός πρίγκιπας. Κάπως πολύπλοκο είναι τούτο το λουλούδι...»

- Το βράδυ θα με βάζετε κάτω από ένα γυάλινο δοχείο.

- Κάνει πολύ κρύο εδώ, σε σας. Είναι κάπως άβολα. Εκεί απ' όπου έχω έρθει...

Αλλά δεν συνέχισε... Είχε έρθει με μορφή σπόρου. Δεν μπορούσε να ξέρει τίποτε από άλλους κόσμους. Ταπεινωμένο που άφησε να το τσακώσουν καθώς ετοιμαζόταν να πει ένα ψέμα τόσο ολοφάνερο, είχε βήξει δυο ή τρεις φορές για να κάνει μικρό πρίγκιπα να στενοχωρηθεί:

- Εκείνο το παραβάν;...

- Πήγα να το πάρω, αλλά μου μιλήσατε!

Τότε εκείνο δυνάμωσε το βήχα του για να κάνει το μικρό πρίγκιπα να νιώσει τύψεις που έγινε αιτία να κρυολογήσει. Έτσι εκείνος, παρ' όλη την καλή του θέληση, εξαιτίας της αγάπης του, γρήγορα άρχισε να κυριεύεται από αμφιβολίες. Πήρε στα σοβαρά λόγια χωρίς σημασία κι είχε γίνει πολύ δυστυχισμένος.

«Δεν θα 'πρεπε να το είχα ακούσει, μου εμπιστεύτηκε, δεν πρέπει ποτέ ν' ακούμε τα λουλούδια. Πρέπει να χαιρόμαστε την ομορφιά τους και το άρωμά τους.

Το δικό μου γέμιζε με αρώματα τον πλανήτη μου, μα δεν ήξερα να τ' απολαύσω».

Μου εκμυστηρεύτηκε ακόμη:

- Δεν κατάφερα τίποτε να καταλάβω, τότε! Θα 'πρεπε να το κρίνω από τις πράξεις και όχι από τα λόγια του. Με πλημμύριζε αρώματα και λάμψη. Ποτέ δεν θα είχα μπορέσει να φύγω. Θα έπρεπε να είχα μαντέψει την τρυφερότητα, πίσω από τα άγαρμπα καμώματά του. Τα λουλούδια είναι τόσο αντιφατικά! Αλλά ήμουν πολύ νέος για να ξέρω να τ' αγαπώ.

Τρέλα, τρέλα, τρέλα.....

Τώρα τελευταία παίζει πολύ τρέλα!Πολύ τρέλα μιλάμε!Και όχι από την καλή τρέλα...ΌΟΟΧΧΧΧΙ! Από την άλλη που λες "τι έγινε βρε παιδιά;;;;Πλάκα με κάνετε"

Δυσκολεύομαι να εκφραστώ γιατί το θέμα μου αφορά τα εργασιακά και δεν μπορώ να εκθέσω άτομα..
Άλλα ένα θα πω..είπαμε κρίση, κρίση , τη θέλω τη δουλειά μου, αλλά μη μας @@@ ρε φίλε μου! Πες μου τι θές να κάνω και θα το κάνω, άσε τις υστερίες, τους παραλογισμούς, άκουσε με κιόλας..Να υπάρχει μία συννενόηση βρε παιδί μου!!! Ούτε μέντιουμ είμαστε να καταλαβαίνω από τα μισόλογα και ούτε έχω όρεξη να ξεσπάς σε μένα στον δίπλα ή στο παραδίπλα αν έχεις ψυχολογικά, οικογενειακά ή ότι άλλο! Και εγώ μπορεί να έχω αλλά σε σέβομαι...
Μάλιστα αυτές τις λέξεις έψαχνα σεβασμός και παιδεία!!Κάτι που λείπει πολύ από τη ζωή μας.
Ουφ πια!!!

Ειλικρινά θα ήθελα πολύ να αρχίσω τις περιγραφές αλλά δεν φτάνουν ούτε 1οο ποστ για την πλήρη εικόνα!!!

Βάζω απλά ένα βιντεάκι αφιερωμένο σε ένα πολύ καλό συνάδελφο ο οποίος αν και είναι ο πιο υπομονετικός και ευγενικός άνθρωπος που έχω γνωρίσει, έχει αρχίσει να τα παίρνει πολύ με αυτή την κατάσταση!!! Και τον βλέπω σε λίγο τον άνθρωπο να αρχίσει και αυτός τα κικιρίκου!!!

"Τρέλα, τρέλα, τρέλα, τρέλα! Και το μυαλό σου είναι θολό και το δικό της πιο λειψό.
Σας εθολώσαν τα λεφτά!Γεια σου Φαρφαρα φαφλατά!!"

Ωραία είσαι άνοιξη..γιατί δεν μας λυπάσαι;